aba kung di ka ba naman mainis.
Yung mga taong pinag-dedicatan ko ng ginagawa ko ngayon, sila pa mawawala. Sumasakit na nga ang ulo ko sa lahat, tapos sila tong pillar of support ko because this is for them sila pa nawala. Anu ba yun, pano na ako magtutuloy nito from here?
Just because I’m losing
Doesn’t mean I’m lost
Doesn’t mean I’ll stop
Doesn’t mean I will cross
Just because I’m hurting
Doesn’t mean I’m hurt
Doesn’t mean I didn’t get what I deserve
No better and no worse
I just got lost
Every river that I’ve tried to cross
And every door I ever tried was locked
Ooh-Oh, And I’m just waiting till the shine wears off…
You might be a big fish
In a little pond
Doesn’t mean you’ve won
‘Cause along may come
A bigger one
And you’ll be lost
Every river that you tried to cross
Every gun you ever held went off
Ooh-Oh, And I’m just waiting till the firing starts
Ooh-Oh, And I’m just waiting till the shine wears off
Ooh-Oh, And I’m just waiting till the shine wears off
Ooh-Oh, And I’m just waiting till the shine wears off
Lost – Coldplay
—–
I’ll find my way back.
I don’t want to see anything. I don’t want to do anything. ayoko na. it pisses me off.
Nag-aral ako at ganito ang aabutin ko?
Puta, anu ba? Bat ganun? di ko maintindihan?
O ganun na ba talaga ako kabobo?
Dear katawan,
two more weeks. Please endure with me. Kelangan kita. Then we can all rest. I’ll take you to a doctor after everything.
love,
me
nagpapasalamat lang ako sa panginoon ligtas ang pamilya ko sa rizal.
nagpapasalamat rin ako sa panginoon dahil ligtas ang lahat ng kaibigan ko.
—-****—-
Di pa rin kami tapos sa ginagawa namin project ng grupo namin sa isa naming major. Narealize ko na saksakan ng trabaho pala gawin yung program. Di sa mahirap, given na talaga yun. Pero naiintindihan namin ang gagawin kaso matrabaho at maraming bagay na kailangang daanan ng konsiderasyon. Grabe nakakatanga na talaga. Kaya pa naman namin, pero hindi ito isang bagay na kayang tapusin ng isang gabi. Buti nalang inuunti na naming tapusin, dahil kelangan pala na may report kami sa aming prof kung ano na ang estado namin sa project.
Take note, may dalawang project pa akong dapat aasikasuhin at sabay sabay silang lahat. Kamote. Kung pwede lang talaga hatiin ang katawan, matagal ko na talagang ginawa yun. Pang-inis. May malakihang event pa akong inaasikaso. Kamusta naman ako, wala na talagang pahinga.
nagpapasalamat ako sa panginoon dahil kaya ng katawan ko ang matinding stress na hatid ng kolehiyo.
nagpapasalamat ako na sa araw-araw na pumapasok siya sa utak ko, narito lagi ang stress ng academya para tanggalin siya sa utak ko. hirap pag may nami-miss. Pero no, hindi maari na umeksena sa utak.
Hirap ma-inlove. Hirap rin maging sawi.
Palibhasa’y naisip ko ang bagay na ito habang paakyat ako ng hagdan sa aking apartment dahil naiihi ako nun. Siguro’y naisip ko to ay dahil naawa na rin ako sa sarili ko – isang bagay na di ko kayang aminin sa harap ng kahit na sino bukod sa taguan na ito.
“Magpakasaya ka kesa sa maburyo ka ng kakaluha sa isang tabi.”
Onga naman.
Pagsusulit na mamayang gabi. Hay sabaw.
grabe. naiinis na ako sa lahat.
sa sobrang inis lahat ng tao nadadamay na.
walang nakakapansin. sumasakit na ang ulo ko sa lahat.
